Bildik, klişe "evladının eline diken batsa annenin gözünden yaş gelir" lafları değil söylemek istediklerim. Kıymeti çoğunlukla geç anlaşılmasına karşı (o iğrenç ergenlik sendromlarını atlattıktan kısa bir süre sonrasına tekabül eden zaman dilimi itibarıyla yani) annelerimiz asla bizden bıkıp usanmıyorlar gibi görünür. Aslında muhtemelen onlar da "öf be" diyorlardır, ki çoğunlukla haklı olmalılar -da, bunu belli eden anneler var ya, işte onların günü kutlu olmasın bence. Çünkü sadece üreme iç güdüsüyle hareket etmişler, anneliği sadece cennete gitmeni kısa yolu yada soyunu devam ettirme eylemi olarak algılamışlar. Sokaklarda çocuğuna bağırıp çağıran, türlü işkencelerle hayatı o minik canlara zindan eden o kadınların anneyim demeye hakları bile yok bence. Çok mu uç geldi yazdıklarım? Peki, sevgisiz, kendini gerçekleştiremedikleri bir ortamda yetişen çocukların kişilik problemleri yaşadıkları, suça yöneldikleri gibi bilimsel sonuçlar tartışılıyor. Doğru ya da yanlış bilemem. Akla yatkın ama. En kolay yol, kendinden güçsüz olana şiddet uygulayıp onu sindirmektir. Bugün kadına şiddeti tartışıyoruz ya, işte aynen öyle, kimi anneler de çocukları üzerindeki bu zorbalıklarıyla onların hayatlarının, hayallerinin katilleri olmuyor mu?
Ben şanslı kısımdaydım. Evet, annemden zaman zaman 5 kardeş yemişliğim vardır. Ben demiyorum ki, çocuğa asla el kalmaz. Ama her fırsatta, özellikle toplum içinde asla annem benim gururumu kırmadı. Asla hayallerimle dalga geçmedi. İşte bu yüzden aradaki farkı net anlayabiliyorum. Tekrarlamak gibi olacak ama annelik, sadece doğurmaktan ibaret değildir. Bu sorumluluğu yerine getirmeye hazır olmaktır. Bu yüzden anneler kutsaldır. Ve anneler günü güzel bir gündür :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder