Huzur dediğin kendini kandırmaktır !!

kendine tatlı pembe yalanlar söylersin hani ara-sıra. ihtiyacın olan şey azıcık pozitif enerjidir ve hayat sana bunu vermemektedir inatla.

karma de, enerji de, evren beni dinliyor de, ne dersen de, ama bu acı bir gerçek, evrenin seni iplediği yok, kendi halinde kara delikleriyle boğuşuyor. sen neden bu kadar önemli hissediyorsun ki kendini? çünkü insanız ve bizden daha önemli şey olamaz bu kainatta. ulan, orada gezegenler patlıyor çatlıyor, hadi evrenin öbür ucu uzak geldi gözümüze diyelim, aynı topraklarda savaşlarda kan dökülüyor, kız çocuklarına tecavüz ediliyor neyin enerjisi?? neyse, bu konuyu uzatabilirim gördüğünüz üzere, ama şimdi başka bir şeyler vardı aklımda yazacak.

pembe tatlı yalanlar demiştim değil mi? neden? çünkü ihtiyacımız vardı. evet, var. nedenini bilemediğim bir şekilde, yemek yesek, sıcak bir yatakta uyusak, üşümesek, pişmesek, yani fiziksel aklınıza gelen tüm ihtiyaçlarımızı karşılayabilsek bile içimizde bir şey var ihtiyaçları bitmeyen. ruh olabilir, yürek olabilir, tanımını yapmak bana düşmez. ama hep de bir ilgi - alaka bekleme durumu söz konusudur bu görünmeyen yönümüzün. tek elle tutulur - gözle görünür yanı, tatmin olunca kişinin yüzüne bir sırıtma ifadesi konmasıdır. Ülkemizin öbür ucunda kan döküldü 5 gün önce, siviller can verdi. Paramparça oldu insanlar. Bu tarafa doğru gelince, hala bir kısım kişimizin derdi "panpa, akşam nerde kopçaz?" neden? çünkü uzakta oldu olan, görmüyoruz, duymuyoruz ve dünyada bizden daha önemli de ne var ki zaten? akşam rahat uyuyoruz, sabah işe giderken ne giyeceğimizi düşünüyoruz, dertlerimiz arasında hayatta kalmaktan ziyade, günü kurtarmak var. Şimdi huzuru tekrar bir düşünün. Sizce huzur gerçekten var  olabilir mi, yoksa kendimizi kandırmaktan öte bir kavram mı, değil mi?