yaşamak için ne lazım ki?

insanın en güzel özelliği, duygusal devinimleridir bence. mesela, bir gün baktığı pencereyi ertesi gün yok sayar ya da yakar yıkar. sonra ben olgunum diyesi gelir ve eskisi görüşünü de yenisini de kucaklamaya çalışır bocalar biraz filan..

bugün insanın bu gel git durumlarından en geneline taktım. yaşama bakış. buyrun burdan bakın:

o gün sevgilinizle/eşinizle tartıştınız. Birazcık gürültü çıktı ve her iki taraf da birbirini dinleyemeyecek kadar ses çıkarttı. sonra gürültüden vazgeçip nasıl olsa beni dinleyen yok düşüncesiyle ikinizde kabuğunuza çekildiniz. İşte o an, hayat çok saçma. zor. boğucu. hep aynı. savaşmaya değer ne var ki? bundan sonra hep kendim için yaşayacağım. kimse hiçbişeyi haketmiyor vs.. vs...

2 gün geçti. iş yerinizde güzel bir şeyler oldu. ne bileyim. zam, terfi, uyuz olduğunuz kişi istifa etti, cumartesileri tatile karar verildi filan bişey oldu yani mutluluk verici. hoop, hayat renkli, şunu da yapmalıyım. zırrrr. "alo hayatım, sana çok güzel haberlerim var akşam dışarıda yemek yiyoruz program yapma". eee, ne oldu? hayat birden değişti di mi? hayır. sizin hayattaki konumunuz değişti. dipte hissediyorken bir anda normale döndü herşey. 

işte, bu git geller çoğunlukla sağlıksız düşünmeye yol açıyor "bence".